COLGADOS -A incrible historia de Homesoga o colgado de Celeiro- Logomono*- de Gustavo Pernas Cora.

En épocas de crise hai moito colgado. “Homesoga” é un colgado profesional. O concello convídao a facer unha demo nun teatro. Que tes algún problema grave? El cólgase por ti. A súa historia é incrible. Todo comezou sendo neno, cando…En fin,  se queres que cha conte e precisas dos seus servizos, ven, el nunca  te deixará colgado porque …

HOMESOGA- Colgarse polos demais é un servizo público, ou non? Papá non quixo seguir coa soga familiar que iniciaran os meus antergos. Homesoga!, dicíanlle, como a meu avó, e ao avó do meu avó. Quero algo mellor para vós, e marchou de casa, non sei onde iría buscalo que nunca máis volveu. O meu avó púxose moi triste e colgouse. Colgábase todos os días despois de comer, ás 5 da tarde. A hora dos touros...

 *Os logomonos son monólogos ao revés, monólogos mutantes interpretados polo propio autor. E logo son monos, para lucir no espazo da comedia, espectaculares, peludos, esperpénticos, surreais, actuais, críticos, acedos, divertidos, ha, ha, ha!,  hilarantes como a risa dos monos.

Unhas palabras para o acordeón, considerado con demasiada frecuencia como un instrumento popular (Raymond Devos denominouno "o parente pobre do piano").

Baixo as máxicas mans de Christophe Delporte, o acordeón merece realmente estas letras que lle confiren nobreza. Por favor, non o consideremos como o instrumento concibido para toca-la música popular. Neste caso trátase dun instrumento 100% clásico que é realmente marabilloso cando o toca un artista como Christophe Delporte que, ademais dun gran virtuoso, é tamén un mestre da adaptación.  A facultade de mante-la nota, da cal o instrumento goza, permite ó acordeón intervir como baixo continuo na música barroca, como o faría un violonchelo, un contrabaixo ou tamén un órgano, co que se asimila bastante, xa que, como aquel, o acordeón é tamén un instrumento de vento.

O percorrido musical que lles invitamos a escoitar, titulado  De Bach …  à Piazzolla,  ilustra esta proposta e convenceralle de que o acordeón pode substituír tanto a unha orquestra completa nas obras antigas como brillar cunha sensualidade extrema no tango arxentino.   
O encontro entre Marc Grauwels e Christophe Delporte deu lugar a un primeiro concerto en xullo, que foi apreciado unanimemente por tódolos presentes. O éxito deste primeiro concerto superou tódalas previsións.  

J. S. Bach (1685 -1750)
Sonata en do mayor - adagio - menuetto 1 & 2
-adagio,presto- allegro

C.W. Gluck (1714-1787)
“Tanz der Seiligen Geister” de “Orfeo y Euridice”

Giacchino Rossini (1792-1868)
Andante con Variazioni

Fréderik Chopin (1810-1849)
Variaciones sobre un tema de Rossini

Mathieu-André Reichert (1830-1880)
“Souvenir du Para“

Mathieu-André Reichert (1830-1880)
“La Coquette” Polka de Salón

2ª parte

François Borne-Bizet (1835-1875)
Carmen Fantasia

Astor Piazzolla (1921-1992)
La Historia del Tango (obra dedicada a Marc Grauwels)
-Cafe 1930

Astor Piazzolla (1921-1992)
Oblivion

Astor Piazzolla (1921-1992)
Libertango

O conxunto “Swing Band” de Félix Slováček, creado nos anos 60, é unha sensacional agrupación formada polos mellores solistas de Jazz Tradicional de Praga. Tocan instrumentos clásicos do “Dixieland” de Nova Orleáns interpretando versións modernas de “Swing”.

Os membros do “Swing Band” de Félix Slováček non soamente dominan á perfección os seus instrumentos senón que posúen un especial magnetismo que transmiten ó público, creando unha perfecta unión entre artistas e audiencia, sendo de destaca-los diferentes “solos” de cada intérprete. O seu estilo interpretativo ten un ritmo moi persoal e fascinador.

Presentáronse en festivais internacionais de Jazz e “Jam-Sessions” en Praga, Bratislava, San Sebastián, Nüremberg, Palermo, Berlín, Helsinki, Zurich, Viena, Dresde, etc.

L. Armstrong
C. Basie
C. Luter
W. C. Handy
W.Batle, H. Evans
Brammer, L. Casucci, S. Williams, R. Graham
J. Mc Hugh, D. Fields
W. de Azevedo
O. René C. Muse
Purvis, Black

Sobre a idea de rescatar unha mirada propia
Sen deixar de preguntarnos “que importa a quen”
E desde un posicionamento á defensiva ante:
O aburrimento,
A repetición,
Os críticos de teatro
E os manifestos en xeral.

PUNTO DE PARTIDA
O título xurde dunha conversa co meu amigo o cociñeiro o ano pasado. Ante o seu cansanzo crónico e o seu desexo insistente de abandonalo todo propúxenlle que colgara un letreiro na porta do restaurante e viñera de vacacións comigo a Porto. O letreiro diría: cerrado por aburrimento. E como define absolutamente o meu estado actual, adopteino como título para o novo espectáculo de Matarile.

Non aceptar o aburrimento, antes pechar, mellor matarse. Por aí empezamos.

“Angelina” é unha das mellores obras de Jardiel, pioneira dentro do teatro de humor en España, polas súas achegas vangardistas á linguaxe, o seu orixinalísimo concepto do humor, e a renovación nos comportamentos sociais das súas personaxes.

Sobre o pano de fondo de 1880 cos seus dós a pistola, as súas damas de salón, os seus cabaleiros engominados, os seus militares, as súas batallas e todo o ouropel que quedaba do Imperio, Jardiel va máis lonxe. Sabe que un tempo novo chama á porta e co mecanismo preciso do seu humor explosivo atrévese a ofrecernos novos puntos de vista sobre o conflicto do varón burlado, o drama da seducción ou a incipiente emancipación das mulleres. Unha volta de torca maxistral sobre a eterna loita de contrarios: pais/fillos, marido/muller, progreso/inmobilismo, tradición/vangarda.

Ó escribir Jardiel este drama en verso, non só crea unha das mellores pezas do teatro de humor de tódolos tempos, senón tamén unha obra excepcional, de gran actualidade, con conflictos do século XXI, pero moi arraigados na cultura española.