Cando a forza da paixón carnal, a obsesión espiritual e a enerxía desencadeada polo obxecto do desexo aparece, as regras educacionais, os prexuízos, o establecido, o ben moral e os conceptos do ben e o mal desvanécense.

Fedra ama. E ese amor nacido dunha forza interior neutralizada por conveniencias tal vez económicas, tal vez sociais e, o que é peor, circunstanciais, alleas a ela mesma, arrastra o que encontra ó seu paso.

Un amor máis alá da vida, da verdade, do respecto a un mesmo.

Un amor nun tempo sen fronteiras, indefinido e confuso: o tempo dos mitos. Un tempo onde todo é posible. Un tempo eterno.

Unha montaxe desde hoxe sobre o mundo mitolóxico, atemporal e indefinido, onde a luz crea un brutal desenfoque sobre os elementos materiais e céntrase, engrandecéndoos, sobre os personaxes.

Non vamos a traer a Fedra, Teseo ou Hipólito cara a nós, non os vamos vestir de gánster ou con jeans. Vamos a intentar ir cara eles. A ver se se nos pega un pouco da súa grandiosidade e nos limpa tanta mediocridade que van acumulando sobre nós.

As actas escuras é a obra dun gran mestre. Un apaixonante drama con personaxes inesquecibles.

Unha investigación de historiadores e teólogos –baixo a sombra da autoridade eclesiástica– sobre o misterio dos restos do Apóstolo. Que é o que se oculta aí dentro, baixo esa bela arquitectura, se é que hai algo? Os ríos de peregrinos de todo o mundo polo camiño de Santiago, ao longo de tantos séculos, a onde foron, a onde van hoxe mesmo? Que podrece aí debaixo? O corpo de Prisciliano? Haberá outra cousa que o baleiro?