Esta é unha traxicomedia deliciosa que non deixa indiferente a ninguén, e reflexiona sobre as cousas que deixamos sen facer e sen aprender ó longo da nosa existencia.

Unha viaxe emocional por medio do humor sobre as cousas valiosas da vida.

Un texto intelixente e uns actores excepcionais que nos farán rir, chorar, emocionarnos...

A compañía Titzina fúndase en agosto do 2001 por Pako Merino e Diego Lorca, dous actores, actores e produtores formados na Ecole Internacional de Theatre Jacques Lecoq (1999-2001). TEATRO: En xuño do 2003 TITZINA estrea a súa ópera prima Folie a deux / Sueños de psiquiátrico. Con este espectáculo a compañía realiza unha xira por toda España e parte do estranxeiro (Portugal e Francia),  o espectáculo gaña sete premios nacionais, preséntase en case todas as feiras e festivais teatrais de España.
En novembro de 2005, TITZINA estrea o seu segundo espectáculo: Entrañas. Esta obra de creación, dirixida por Stefan Metz, realiza unha xira por toda España durante o ano 2006, 2007 e 2008 con saídas ao estranxeiro (Portugal, EE.UU e Francia).  O 30 de xaneiro de 2009 Titzina estrea a súa terceira creación: Exitus, escrita, dirixida e interpretada por Diego Lorca e Pako Merino. CINE: A finais do ano 2006 Titzina roda en formato de cine (super 16mm) a adaptación cinematográfica da súa primeira obra Folie a deux/Sueños de psiquiátrico.

“EXITUS”: Un funerario, un home na busca de emprego, un directivo dun laboratorio farmacéutico e un avogado, entremesturan as súas vidas sen que eles mesmos sexan conscientes do destino común que os une. Catro persoas que se enfrentan á morte desde puntos de vista tan diversos como o dunha profesión, unha traxedia ou un acto irreversible da vida.

Fugueuses, unha comedia de Pierre Palmade e Christophe Duthuron, estreouse con gran éxito no mítico Teatro Variétés de París (inaugurado en 1807). O espectáculo, protagonizado por Line Renaud e Muriel Robin, e con dirección do mesmo Duthuron, mantívose en cartel dende o 21 setembro de 2007 ó 5 de xaneiro de 2008. A producción obtivo ademais o premio do público dos prestixiosos Premios Raimu 2007 de teatro e cine francés.
A propósito desta obra, Pierre Palmade e Christophe Duthuron dixeron que se trata de “a primeira road-comedia, como unha road-movie, pero en teatro”.

Dúas mulleres coñécense na beiravía  dunha estrada nacional ás tres da madrugada mentres fan autostop. Son dúas mulleres que foxen, que queren escaparse dunha forma de vida que xa non soportan, unha última oportunidade para cambiar o seu destino e busca-la aventura.

La vida por delante é a tenra historia dos marxinados contada a través dos ollos de Momo, un neno árabe que vive na pensión da señora Rosa, unha vella ex prostituta xudía, supervivente de Auschwitz, que acolle a fillos descarreirados nun suburbio de París. O texto descríbenos un sórdido mosaico humano no que Momo realiza a súa aprendizaxe vital. Co seu rexistro adolescente denuncia o racismo e o materialismo e hai unha reflexión sobre a vellez, a soidade, a eutanasia.

La vie devant soi, novela coa que Romain Gary (1914-1980) gañou o premio Goncourt en 1975 baixo o pseudónimo de Émile Ajar, sorprende pola súa plena vixencia e polos seus toques de ironía, inxenuidade e amor. A versión cinematográfica da novela (Madame Rosa), protagonizada por Simone Signoret, conseguiu en 1977 o Óscar á mellor película de fala non inglesa. José María Pou partiu da adaptación teatral que recentemente triunfou en Francia e que no ano 2008 foi distinguida con tres premios Molière: mellor espectáculo de teatro privado, mellor actriz para Myriam Boyer e mellor adaptación teatral para Xavier Jaillard.