Orquestra creada no ano 2014 pola súa directora Elisa Gómez e formada por músicos españois e doutros países.
Ten unha dilatada traxectoria nacional e Internacional.
Os seus programas de concerto son variados abarcando desde os grandes compositores Clásicos: Beethoven, Mozart, Dvorak, Brahms, Debussy, Mahler, Tchaikovski, Musorgski, Borodin, Rimski-Korsakov ata as obras máis coñecidas dos irmáns Strauss... O Danubio Azul, Os Bosque de Viena, Voces de Primavera, A Marcha Radetzki...
Coro da New Filarmónica Orquestra, composto no ano 2007 por Elisa Gómez. Á parte dos seus concertos corais de música española e zarzuela, interpretan, xunto coa Orquestra, grandes obras do repertorio Vocal sinfónico como Carmina Burana de Carl Orff, A Novena Sinfonía de Beethoven, O Réquiem de Mozart, O Réquiem de Verdi, entre outras.
Carmina burana é o título en latín dunha colección de cantos dos séculos XII e XIII que se conservaron nun único códice, atopado en 1803 por Johann Christoph von Aretin, publicista, historiador, bibliotecario e avogado alemán, na abadía de Bura Sancti Benedicti (Abadía de Benediktbeuern) en Baviera, Alemaña, e que no transcurso da secularizaciónou desamortización chegaron á Biblioteca Estatal de Baviera en Múnic. Johann Andreas Schmeller, lingüista e germanista alemán, foi quen deu o título Carmina Burana ao conxunto de manuscritos en 1847, e o xurista alemán Michel Hofmann, director dos Arquivos Estatais de Würzburgo, axudou a Carl Orff a elixir vinte e catro cancións.
Con esta cantata adquiriu relevancia mundial a partir de 1937. Nestes poemas faise gala do gozo por vivir e do interese polos praceres terreais, polo amor carnal e polo goce da natureza, e coa súa crítica satírica aos estamentos sociais e eclesiásticos, dan unha visión contraposta á que se desenvolveu nos séculos XVIII e segunda parte do XIX acerca da Idade Media como unha «época escura». A obra componse principalmente de versos en latín, aínda que conta con fragmentos no alto alemán medio e provenzal antigo.
O seu fragmento máis coñecido é o «Ou Fortuna», que constitúe a primeira parte do preludio e que se repite ao final da obra.
Na cantata, ademais da orquestra e coros, interveñen solistas (soprano, tenor, barítono), destacando a súa abundante e espléndida percusión.
